Nietzsche cytaty o życiu

„Nie jestem zdenerwowany, że mnie okłamałeś, jestem zdenerwowany, że od teraz nie mogę ci uwierzyć”.

„Ktokolwiek walczy z potworami, powinien zadbać o to, aby przy okazji nie stał się potworem. A jeśli będziesz patrzeć wystarczająco długo w otchłań, otchłań z powrotem spojrzy w ciebie ”.

„To, co nas nie zabija, czyni nas silniejszymi”.

„Bez muzyki, życie byłoby pomyłką.”

„Czasami ludzie nie chcą usłyszeć prawdy, ponieważ nie chcą, aby ich iluzje zostały zniszczone”.

„Powinniśmy brać pod uwagę każdy dzień stracony, w którym chociaż raz nie tańczyliśmy”.

„U osób szaleństwo jest rzadkie; ale w grupach, partiach, narodach i epokach jest to reguła”.

„Nie ma faktów, są tylko interpretacje”.

„Masz swój sposób. Mam swoją drogę. Jeśli chodzi o właściwą drogę, właściwą drogę i jedyną, to ona nie istnieje ”.

„Trudno jest zapamiętać moje opinie, nie pamiętając też powodów, dla których je popieram!”

„Czy człowiek jest tylko błędem Bożym? Czy Bóg jest tylko błędem człowieka? ”

„Potrzebuję tylko kartki papieru
i czegoś do pisania, a potem
mogę wywrócić świat do góry nogami”.

„Niewidzialne nici to najsilniejsze więzi”.

„Żyć to cierpieć, przeżyć to znaleźć sens w cierpieniu”.

„Wizjoner okłamuje siebie, kłamca tylko dla innych”.

„Za każdym razem, gdy się wspinam, podąża za mną pies o imieniu ‚Ego’”.

„Za nieśmiertelność trzeba drogo zapłacić; za życia trzeba umierać kilka razy ”.

„Autor musi milczeć, kiedy zaczyna mówić jego dzieło”.

Nietzsche cytaty o miłości

„W miłości zawsze jest jakieś szaleństwo. Ale w szaleństwie zawsze jest jakiś powód ”.

„Na świecie jest za mało miłości i dobroci, by pozwolić na oddanie czegokolwiek wyimaginowanym istotom”.

„Ostatecznie kochamy pragnienie, a nie upragnione”.

„To prawda, kochamy życie nie dlatego, że jesteśmy przyzwyczajeni do życia, ale dlatego, że jesteśmy przyzwyczajeni do kochania. W miłości zawsze jest jakieś szaleństwo, ale w szaleństwie zawsze jest jakiś powód ”.

„Miłość jest stanem, w którym człowiek widzi rzeczy zdecydowanie tak, jak nie są”.

„Miłość jest ślepa. Przyjaźń zamyka oczy ”.

„Miłości też trzeba się nauczyć”.

Nietzsche biografia

Fryderyk Wilhelm Nietzsche urodził się 15 października 1844 r., W czterdzieste dziewiąte urodziny swojego imiennika, króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV, w małej niemieckiej wiosce Röcken bei Lützen, na południowy zachód od Lipska. Nietzsche był potomkiem duchownych luterańskich; jego dziadek ze strony ojca, Friedrich August Ludwig Nietzsche, był wybitnym uczonym protestanckim. Kiedy Nietzsche miał pięć lat, zmarł jego ojciec, Karl Ludwig Nietzsche (1813–49), a jego dwuletni brat Ludwig Joseph zmarł sześć miesięcy później. Po ich śmierci rodzina przeniosła się do Naumberg an der Saale, gdzie Nietzsche mieszkał z matką Franziską, babcią Erdmuthe, dwiema siostrami ojca Auguste i Rosalie oraz młodszą siostrą Therese Elisabeth Alexandria. W pobliżu Naumberg, w wieku od 14 do 19 lat (1858–64), Nietzsche przygotowywał się do studiów jako student cenionej szkoły z internatem Schulpforta. Wśród jego absolwentów są Johann Gottlieb Fichte (1762–1814) i wieloletni przyjaciel Nietzschego Paul Deussen (1845–1919), który stał się sławnym orientalistą. W latach studenckich Nietzsche był znany ze swojego oddania muzyce i literaturze. Muzykę Richarda Wagnera poznał ze stronZeitschrift für Musik . Jego lektura z tamtych lat obejmowała poezję i romantyczne pisma Friedricha Hölderlina i Jean-Paula Richtera oraz kontrowersyjną książkę Life of Jesus Critically Examined ( Das Leben Jesu kritisch bearbeitet , 1835) Davida Straussa.

Po ukończeniu studiów Nietzsche złożył maturę na Uniwersytecie w Bonn (1864), aby kontynuować studia teologiczne i filologiczne, ostatecznie decydując się na studia filologiczne, koncentrując się na tekstach klasycznych i biblijnych. W Bonn uczęszczał na wykłady Otto Jahna, znanego z biografii Mozarta oraz ucznia Karla Lachmanna, który zasłynął ze studiów nad Lukrecjuszem. Ponadto Nietzsche uczęszczał na wykłady znanego z pracy nad rzymskim komiksem Plautus znanego z prac nad rzymskim komiksem Friedricha Wilhelma Ritschla. Nietzsche podążył za Ritschlem do Uniwersytetu w Lipsku w 1865 roku, gdzie zaprzyjaźnił się ze swoim kolegą filologiem Erwinem Rohde.

Podczas pobytu w Lipsku Nietzsche zaczął budować własną reputację akademicką dzięki esejom o greckich poetach z VI wieku Teognisie i Simonidesie, a także o Arystotelesie W 1865 Nietzsche odkrył Świat jako wola i reprezentacja Arthura Schopenhauera (1818). Oprócz Schopenhauera Nietzsche studiował Historię materializmu i krytykę jego obecnego znaczenia FA Langego (1866).

Nietzsche rozpoczął obowiązkową służbę wojskową w 1867 roku. Przydzielony do reżimu artylerii jeździeckiej w pobliżu Naumberg, podczas próby doskoku na siodło doznał poważnego urazu klatki piersiowej. Podczas zwolnienia lekarskiego rana w klatce piersiowej gorzała, więc wrócił na Uniwersytet w Lipsku. Nigdy nie będąc w znakomitym zdrowiu, dalsze komplikacje wynikały z służby Nietzschego w okresie sierpień-październik 1870 r. Jako 25-letniego sanitariusza podczas wojny francusko-pruskiej (1870-71). Był świadkiem traumatycznych skutków bitwy, bacznie opiekował się rannymi żołnierzami, nabawił się błonicy i czerwonki.

W 1868 r. W domu siostry kompozytora poznał kompozytora Richarda Wagnera (1813–83). Siostra Wagnera wyszła za mąż za Hermanna Brockhausa, który opublikował wydanie zoroastryjskiego tekstu Vendidad Sade , którego prorokiem był Zaratustra (Zoroaster). Wagner, podobnie jak Nietzsche, był wielkim entuzjastą Schopenhauera. Nietzschego, który jako nastolatek komponował muzykę fortepianową, chóralną i orkiestrową, pociągnął muzyczny geniusz i magnetyczna osobowość już wpływowego Wagnera. Relacja Wagnera i Nietzschego wywarła głęboki wpływ na Nietzschego. W 1869 roku zauważył, że przyjaźń z Wagnerem była „największym osiągnięciem” jego życia. Nietzsche wspominał w 1882 roku, że dni z Wagnerem były najlepsze w jego życiu.

Ritschl zarekomendował 24-letniego Nietzschego na stanowisko filologii klasycznej na Uniwersytecie w Bazylei, które objął w 1869 roku. Tam opublikował swoją pierwszą książkę, The Birth of Tragedy(1872). Wagner go uwielbiał i wychwalał go z podziwem, ale wielki filolog niemiecki Ulrich von Wilamowitz-Möllendorff nie był tak hojny. Napisał autorytatywną recenzję krytyczną, która miała negatywny wpływ zarówno na odbiór książki, jak i na Nietzschego. Wilamowitz-Möllendorff posunął się tak daleko, że nazwał Nietzschego hańbą dla ich alma mater, Schulpforta, i pamiętam, że zalecał, aby zamiast filologii Nietzsche „gromadził tygrysy i pantery wokół swoich kolan, ale nie młodzież Niemiec”, więc skłonny do proroctw, wróżbiarstwa, przesady i histrioniki pozbawionej jakiegokolwiek sensu historycznego było jego pisarstwo. (Nietzsche odpłacił później „komplement” trzynaście lat później, w końcowej scenie swego wielkiego prozy-poematu Tak mówił Zarathustra, z lwem przytulającym ciepło do kolan Zaratustry: jego słuchaczami nie był już zagubiony profesor uniwersytetu).

W okresie szwajcarskim, między 1872 a 1879, Nietzsche bywał w nowym domu Wagnera w Bayreuth i opublikował serię czterech badań krytycznych wobec współczesnej kultury niemieckiej: Untimely Meditations (1873–76). Cykl poświęcony był Davidowi Straussowi, historykowi religii; problem historyzmu i historiografii; Schopenhauer; i Wagner.

W 1878 roku Nietzsche zerwał z Wagnerem i opublikował Human, All-Too-Human, co oznaczało zwrot w stylu i analizie i silnie zaatakowało jego byłego przyjaciela, którego zidentyfikował w pracy jedynie jako „artystę”. W czerwcu 1879 r. Pogarszający się stan zdrowia Nietzschego doprowadził do rezygnacji ze stanowiska uniwersyteckiego – które piastował przez dziesięć lat – w wieku 34 lat. Od 1880 r. Do upadku w 1889 r. Nietzsche prowadził koczownicze życie bezpaństwowca. Jego peregrynacje krążyły między domem matki w Naumberg, zimą w Nicei a latem w Sils-Maria, a także w Lipsku, Turynie, Genui, Recoaro, Mesynie, Rapallo, Florencji, Wenecji i Rzymie. Nigdy nie przebywał w jednym miejscu dłużej niż kilka miesięcy. W 1882 roku, będąc w Rzymie, Nietzsche spotkał i zakochał się w Lou von Salomé, 21-letniej Rosjance, która studiowała filozofię i teologię w Zurychu.

To właśnie w tym okresie wędrówki Nietzsche skomponował swoje największe dzieła: Świt (1881), The Gay Science (1882/1887), Tak mówił Zarathustra (1883–85), Poza dobrem i złem (1886) oraz O genealogii moralności (1887). A w ostatnim roku: The Case of Wagner (1888), Twilight of the Idols (1888), The Antichrist (1888), Ecce Homo (1888) i Nietzsche Contra Wagner(1888). 3 stycznia 1889 roku, będąc w Turynie, Nietzsche doznał załamania, które pozostawiło go niezdolnego do pracy na resztę życia. Według legendy Nietzsche, będąc świadkiem bicia konia na Piazza Carlo Alberto, zarzucił mu ręce na szyję i popadł w obłęd.

Przez całe swoje produktywne życie Nietzsche walczył o opublikowanie swojej pracy, przekonany, że jego książki będą miały wpływ kulturowo transformacyjny. Chociaż nie żył wystarczająco długo, aby być świadkiem swojej sławy, dowiedział się, że jego praca była przedmiotem serii wykładów Georga Morrisa Cohena Brandesa, wygłoszonych na Uniwersytecie w Kopenhadze w 1888 roku.

Po śmierci matki w 1897 roku, pod której opieką mieszkał Nietzsche, jego siostra Elisabeth – właśnie wróciła z Paragwaju, gdzie wraz z mężem Bernhardem Försterem pracowała nad założeniem aryjskiej, antysemickiej niemieckiej kolonii o nazwie „Nueva Germania ”—Przyjęła odpowiedzialność za swojego brata. Przeniosła zarówno Nietzschego, jak i jego zebrane rękopisy do dużego domu w Weimarze – „Villa Silberblick” – gdzie przyjmowała gości, którzy studiowali archiwa Nietzschego i obserwowali szalonego już filozofa.

Nietzsche zmarł 25 sierpnia 1900 roku, tuż przed swoimi pięćdziesiątymi szóstymi urodzinami, na zapalenie płuc i udar. Jego ciało zostało pochowane w rodzinnym grobie w kościele w Röcken bei Lützen. Rękopisy Nietzschego zostały ostatecznie przeniesione do Archiwum Goethego i Schillera w Weimarze.